Blog

We waren afgelopen weekend bij Fons en Manuela te Elmshorn, 20km ten nood-westen van Hamburg. Fons was woensdag 29 juli jarig en vierde dit afgelopen zaterdag bij de Griek in Elmshorn. Fons en ik kennen elkaar al 41 jaar en we zijn boezemvrienden. Hij woont ook al 30 jaar in Duitsland, maar gelukkig zijn we elkaar nooit uit het oog verloren.

 

Het weekend liep iets anders dan gepland. We konden meerijden met Harald en Gea. Die ken ik ook al iets van 35 jaar en wonen in Winschoten. Doordat ze eerst op een camping stonden bij het Stadspark Groningen, werden we bij ons thuis opgehaald. Helemaal te gek natuurlijk.

 

De reis liep heel stroef. Normaal doe je er iets van 4 uur over om van Tolbert naar Elmshorn te komen, maar het werden bijna 6 uur. Ongelofelijk veel files gehad. Bij Bremen en Hamburg. In Hamburg waren er 2 evenementen gaande. De Pride, waar 300.000 mensen op af kwamen en bij Wakken was er een Heavy Metal festival gaande waar ook ruim 50.000 mensen naar toe gingen.

 

De bedoeling was dat we om 18.00 uur bij de Griek zouden zijn, maar door die vele files, kwamen we pas rond 18.30 uur aan bij het hotel en om 19.00 uur bij de Griek. We zouden eerst rechtstreeks naar Fons en Manuela rijden, want we dachten dat we er om 15.00 uur wel zouden zijn, maar helaas.

 

Het eten bij de Griek was lekker en gezellig. Mijn Duits is wat roestig, maar Harald kon een goed woordje Duits, dus dit kwam helemaal goed. Na het diner gingen we met Harald en Gea nog naar het huis van Fons en Manuela om daar de cadeautjes te geven en nog wat bij te kletsen.

 

In de ochtend hebben we bij Fons en Manuela ontbeten en rond 13.45 uur gingen we er weer vandoor. Anne kreeg nog een prachtig stenen beeld van een Franse Buldog, wat ze ontzettend lief van Fons vond en zo gingen we naar Nederland. We hebben het beeld Henry genoemd.

 

Nou, de terugreis liep ook vreselijk uit de hand door de files. Laat ik het zo zeggen. Tot aan Winschoten, waar Harald en Gea wonen, waren we 6 uur onderweg en toen onze Valystaxi er was, gelukkig een rechtstreekse rit, waren we om 21.35 uur weer thuis. Dus om 13.45 uur uit Elmshorn en om 21.35 uur in Tolbert. Ok, we konden bij Harald en Gea wachten op de taxi, wat erg gezellig was, maar dit reken ik wel in onze reistijd mee.

 

Het was door de super gezellige ritten naar en van Elmshorn toch een geslaagd weekend, alleen waren we alle 4 ontzettend moe. We zijn dik verwend door Fons en Manuela, want het ontbijt was heerlijk en Anne en ik willen hun viertjes ook hartelijk danken voor alles.

 

Nu terugkomend op de titel van dit verhaal.

 

Vrijdagavond hadden Anne en ik gegeten bij De Dorpskamer Van Leek. Eenmaal thuis, merkte ik dat ik een flinke plek op mijn buik had zitten. Daarvoor meen ik het nog niet te hebben opgemerkt, want het deed geen pijn en het jeukte ook niet. Zaterdagochtend was de plek nog niet groter geworden, dus gingen we toch maar naar Duitsland.

 

Eenmaal weer thuis van Elmshorn, voelde ik al wat pijn bij mijn buik en achter mijn rug. Ik voelde me ook totaal niet fit meer. De nacht van zondag op maandag heb ik bijna geen oog dicht gedaan, want die plek op mijn buik deed ontzettend veel pijn. Maandagochtend belde Anne de huisarts en daar kon ik om 9.45 uur terecht. Wat blijkt, ik heb gordelroos. Er zijn geen zalfjes voor of medicijnen. De huisarts zei dat het vanzelf over gaat. Nou, dat hoop ik dan maar. Ik slik nu 3 keer daags 2 pilletjes paracetamol en dat verzacht de pijn wel een beetje, maar gisterochtend deed het zoveel pijn, dat ik er zelfs emotioneel van werd.

 

Het is nu dinsdag. De pijn is er nog, maar wel op kleinere schaal. Het zit nu een beetje linksvoor bij mijn buik, maar het doet nog wel heel veel pijn.

 

Nou ja, dit gedoe kan 3 weken duren. De gordelroos droogt uit, daarna krijg je korstjes en daarna is het alles weer verdwenen zei de huisarts. Laat ik het maar hopen.

 

Ik heb de sportschool maar afgebeld en gelukkig zijn de komende dagen voor mij lekker rustig. Ik kan dan goed tot rust komen en de genezing hopelijk zijn gang te laten gaan.

 

Jaja, zo kom je terug van een gezellig weekend en zo zit je opeens op de bank met een gordelroosje.

 

Ik wist dat rozen kunnen prikken, maar dat gordelroos ook zoveel pijn kan doen had ik nooit verwacht.

 

Het is nu middag, maar toch kom ik met een muzikale afsluiting.

 

Dagafsluiting: Conny Van Den Bos - Een Roosje, M’n Roosje.

Laatst gewijzigd: 04 aug. 2026 om 13:16